‘Baby’,
Hey. Sorry kung yung endearment pa din natin ang tawag ko sa’yo. Hindi kasi ako sanay na yung pangalan mo tawag ko sa’yo. Anyways, bakit nga ba ako gumawa nito or ‘nagpaparamdam’ nanaman? Gusto ko lang sabihin kasi ‘to. Hindi ko alam kung mababasa mo pa ‘to, pero sana mabasa mo pa.
First things first, ang pangit ng last conversation natin. I thought gusto mo pang makipag-ayos. I asked my friend kung ano sa tingin niya dapat kong gawin kasi I am so confused. Alam mo na yung napag-usaan namin. Sinabi ko ‘yon sa last message ko sa’yo. So, ito na. Gusto kong mag-sorry sa nagawa ko. Actually, maganda nga ang araw ko ngayon e. But then may nabasa akong quote. It’s like this: “Bakit mo kailangang piliin ang taong option ka lang kung may tao namang priority ka? Isip isip din!”. Nawala ako kaagad sa mood ng nabasa ko ‘yan. I felt horrible. Inuuna mo ako pero pinili ko siya. Though, hindi ko naman talaga siya pinili pero ganun yung dating sa’yo. Here’s my point of view: Nagtatanong ka sa’kin non kung kailan ko binaba ang pride ko then bigla kang mangiiwan. That was also the day na badtrip na badtrip ako kasi biglaan akong nag-commute. Hindi ako sumagot sa mga sinabi mo kasi naiinis ako. Mataas ang pride ko kaya hindi ko sinasabi yung ‘Gusto kong maka-move on. Pwede bang tulungan mo ako?’. Ayokong isipin mo din na rebound ka lang. Masakit para sa’kin na iniisip mo ‘yon kasi hindi naman talaga kita ginamit as rebound. I was almost there, and when I was about to fall, you pushed me away. It hurts. Kaya wala kang nakitang hint of sadness or bitterness sa’kin nung umalis ka kasi hindi ko mailagay sa words yung nararamdaman ko. I was so devastated that I cried. K. So much for that. I really want to apologize. Yes, believe it. I am saying sorry to you. For causing you pain and heartaches. God knows how much I love the moments I had with you. You really did made me feel like I am the only girl in the world.
I can’t tell you that I love you kasi hindi ako magiging ok kapag nalaman kong sa iba ka sasaya. I am so selfish. I am sorry for that. Naguguluhan ako, sa totoo lang. First time kong kailangang magbigay ng ganyan kalaking tiwala sa isang tao. Yung nagtitiwala ako na nothing but the truth lang ang sasabihin mo kasi I have no other proof besides the things you said.
I want you back. Hindi dahil namimiss ko lang yung pinaparamdam mo sa’kin, pero dahil I want to make it the right way this time. I want to make it up to you. Nagsisisi ako na hinayaan na lang kita. But then, hindi kita malimutan. Every night, lagi kong naaalala ang past conversations natin. Yung lalaking nag-aalala sa’kin, mahilig humingi ng kiss, pilit akong kinukulit para hindi ko mamalayan ang oras at yung taong hindi nagsasawa na sabihin sa’kin na mahal niya ako.
I want to make this work. Yes, nagbababa ako ng pride ko ngayon. For you. Hindi ko akalain na ibababa ko ulit ito. Let’s make this work. And this time, I am going to wait. Hanggang December 31, 2013 ako maghihintay.
Wala akong pakialam kung maubusan ako ng tulog dahil kausap kita kasi importante ka sa’kin. Kahit nakukulitan ako kakahingi mo ng kiss kasi at the end of the day, ikaw pa rin ang nasa isip ko.
I want to trust you this one last time. And please, trust me too.
Ipopost ko ‘to ng paulit ulit para hindi matabunan.
I love you.
Yours truly,
Bea
April 12, 2013
It’s 2 in the morning. I can’t sleep. Una, gawa nito ni Kaye. Ugggggh. Naka-on pa din yung TV. Sana talaga may nakakatakot na palabas para patayin na niya. I can’t sleep!! Then siguro may insomnia ako. I don’t really know. -.-
Ngayon na lang ulit ako nag-tumblr. Iniwasan ko and tinatamad ako. Iniwasan ko kasi talagang may naaalala ako kapag nagtutumblr ako. Hmmm. Last memory ko sa kanya ay yung nasira ang maganda kong Valentine’s Day gawa nung sinabi niya. Fine. May hatred pa sa heart ko. I can’t help it. -.- Then, tinatamad. Dinelete ko kasi sa phone ko yung app then tamad na tamad ako kasi iba kinahihiligan ko. Nagpapaka-fan girl ako and such.
Hindi ko alam kung anong ipopost ko. Masyadong madaming nangyari sa’kin. My best friends know that. Pero, compared dati, pakiramdam ko, stronger na ako ngayon. Not physically, but emotionally. Ako kasi yung type ng tao na iyakin. Seriously. Lahat ng emotions ko, kapag sumobra talaga, sa pag-iyak humahantong. But now, I am not that iyakin na. Someone left me. Duhhh. Hindi ko na siya iniyakan. It’s for the best, I guess.
I am very nervous sa college. Hindi ko pa kasi sure kung itutuloy ko ang pagshi-shift sa Chem Eng’g. Damn. Hindi kasi naayos kaagad kaya sa BS Chem ako. Though ayos lang naman kung kahit alin don. My dad wants me to take Chem Eng’g, while si Mommy naman parang gusto is BS Chem. OMFG. Eh ako nga hindi ko alam kung anong gusto ko e!! :(
I want to go shopping. I want to di whatever I want. Grabe. Sa twitter ako naghahasik ng lagim e. Post ako ng post. Like, ‘Papa, I want a new phone’. HAHAHA. Damn. Wala pa ngang 1 year ‘tong phone ko sa’kin e. Kaso sawa na ako. Uggggh. I hatw this attitude of mine. -.-
I have many kwento pa kaso I am tired and nalimutan ko na yung iba. So, ittry ko munang matulog. Toodles! :*
WGM ep 2
NOOOO! TAECYEON! Scripted lang naman ‘yan e! Why o why do you have to follow them?! Uggggh. And you! That girl! Bumalik ka na sa pinang-galingan mo. Ugggggh. Very upset right now. T.T
(via itsallabout2pm)
